Iedereen kent wel zo iemand die het liefst altijd gelijk zou hebben. Als diegene advies geeft, en een ander slaat het in de wind en iets gaat fout, denkt diegene niet: ‘wat vervelend voor je dat het niet zo is gelopen zoals je gehoopt had’, maar ‘ik zei het toch!’.
Als je wel eens de ontvanger van zo’n opmerking bent geweest, en die kans zit er dik in, dan weet je hoe vervelend dat klinkt.
Op dat moment is dat absoluut niet wat je nodig hebt. Het kan geen kwaad om dat gevoel te herinneren als je een keer aan de andere kant staat. Als jij degene bent die advies heeft gegeven en nu ziet hoe een ander, die het niet had opgevolgd, teleurgesteld wordt.
Want ja, je had weliswaar gelijk. Maar maakt dat feit ook maar iets beter aan de situatie? Nee. Dus op zo’n moment kun je er maar het beste zijn met een luisterend oor, en er niet op ingaan dat ze dan maar jouw raad hadden moeten opvolgen.
Dat is wat dit gedicht omschrijft:
Conflict mag best worden vermeden,
omdat soms, in de praktijk,
kiezen voor de lieve vrede,
zwaarder weegt dan je gelijk.






Zo vaak die negatieve kanten meegemaakt, nu gelukkig een man die me vergeeft als iets fout gaat en die er zelfs begrip voor heeft. Andersom probeer ik ook dat venijnige zinnetje altijd te vermijden. Kan niet ontkennen dat ik het wel eens denk, maar dat sus ik met die lieve vrede.
Deels gelijk…8 jaar een relatie gehad..met een super lieve vriend.
Althans leek het. De andere kant was dwangneurose…stemmetje in zijn hoofd. Verliefd en werd een lat relatie. Plots overleed hij in zes dagen tijd. Mooie worden uitgesproken tot het einde zijn hand in de mijne. Niet de makkelijkste relatie..maar altijd wel gezegd wat ik vond. En hij besefte ook ik ben geen makkelijke man. Maar uiteindelijk wint de liefde….die verdraagt alles!❤️🙏