Dichtgedachten #675 – Moedig zijn

Moedig zijn heeft net als sterk zijn nogal een verkeerde reputatie. We denken vaak dat het betekent dat je onbevreesd bent, dat niets je bang maakt. Dat is grote onzin, iedereen is ergens bang voor, zelfs al lijkt het tegendeel waar. Sterker nog, zonder angst zou moed niet bestaan. Moed betekent juist dat je angst kent, maar ervoor kiest om ondanks het feit dat je bang bent, toch iets te doen. Het gedicht vandaag gaat dan ook over de ware aard van moed.
Moedig zijn wil echt niet zeggen,
dat je nergens bang voor bent,
maar dat je grenzen durft verleggen,
terwijl je de gevolgen kent.

Dichtgedachten #839: Het heeft zo moeten zijn

Mensen zeggen het heel vaak wanneer er iets moois gebeurt: ‘Wauw, dit heeft echt zo moeten zijn’. Ik vind dat op zich een hele mooie gedachte, het idee dat het universum voor jou werkt om mooie dingen te bewerkstelligen. Maar ik moet bij deze uitspraak steeds vaker denken aan die foto van dat aangespoelde jongetje op het strand, tijdens het hoogtepunt van de vluchtelingencrisis. Heeft dat dan ook zo moeten zijn? Het is soms een beetje meten met twee maten: als het fantastisch is heeft het zo moeten zijn, als het ons tegenzit dan komen we vaak niet verder dan een: ‘Dat heb ik weer’. Of dingen zo moeten zijn? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat ik dankbaar ben voor alle mooie dingen die op mijn pad komen, en probeer zoveel mogelijk te leren van tegenslagen. Meer controle over het leven dan dat hebben we niet, toch?
Wanneer je bij voorspoed stelt,
dat het zo heeft moeten zijn.
Bedenk dan dat dat ook geldt,
voor alle tegenslag en pijn.

Dichtgedachten #837: Liefde en respect

Tien jaar geleden was het in mijn omgeving de vraag wie er het eerste ging trouwen. Nu lijkt het vooral de vraag wie er als eerste gaat scheiden. Relaties en huwelijken zijn ingewikkeld, en in veel gevallen is er ook daadwerkelijk niets meer om voor te vechten. Maar ik zie helaas ook veel gevallen waarbij ik denk: ‘Zijn we dan zo gewend aan het feit dat alles makkelijk en fijn moet zijn, dat we niet meer weten hoe te vechten voor iets dat de moeite waard is? Want het eerste huwelijk dat ook na de bruiloft over rozen gaat, moet nog gesloten worden.

Geen huwelijk is perfect,
elke relatie kent problemen.
Maar met liefde en respect,
kun je de meeste hordes nemen.

dichtgedachte_520.png

Jij bent wie je besluit te zijn – Dichtgedachten #520

Als ik mijn karakter zou moeten laten bepalen door alles dat me is overkomen, dan zou ik een ellendig persoon zijn. Het probleem met leed is dat we het vaak veel meer macht geven dan het verdient. Je rugzak raakt steeds voller en is soms niet eens meer te dragen. Dat is begrijpelijk en daar mag je best aan toegeven. Zolang je maar je rugzak draagt, en niet je rugzak wordt. Je hebt in het leven weinig controle over alles dat je overkomt, maar wel over wat je daarmee doet. Verdriet en geluk vormen je, maar uiteindelijk sta je nog altijd zelf aan het roer. Met alles dat ik voor mijn kiezen heb gekregen, had ik makkelijk een heel ellendig persoon kunnen worden. Ik weiger dat. Ik kies ervoor om dankbaar te zijn voor alles dat ik heb, in plaats van boosheid te voelen om alles dat me is afgenomen. Ik draag mijn rugzak, maar ik bén hem niet.
Je bent niet je vreugde, noch je pijn,
dat is slechts wat je leven kleurt.
Jij bent wie je besluit te zijn,
wat er ook gebeurt.

Dichtgedachten_007v2.jpg

Verdriet – Dichtgedachten #007

‘Ik weet precies wat je voelt, ik ben ook mijn moeder verloren’ zei iemand me ooit toen mijn moeder net was overleden. Het is allemaal goed bedoeld, maar het raakt natuurlijk kant noch wal. Mensen hebben vaak de neiging om verdriet te vergelijken. Leedhiërarchie heet dat, zo heeft rouwdeskundige Daan Westerink mij ooit geleerd.
En dat klopt, want waar vergeleken wordt, wordt ook de belangrijkheid vergeleken in de trant van: ‘Mijn leed is erger dan het jouwe’. Maar zoiets bestaat helemaal niet.
Leed is leed, en verdriet is verdriet. Dat is puur, en niet te vergelijken. Zo was er onlangs een mevrouw die onder een gedicht reageerde met een verhaal over haar overleden hondje, en dat men vond dat ze daar niet zo dramatisch over moest doen. Dat soort opmerkingen komen uiteraard van mensen die zelf niet zoveel met dieren hebben. Maar dat is alsof iemand die gebrouilleerd is met zijn eigen moeder, tegen je zegt dat je niet zo dramatisch moet doen als jouw moeder overlijdt. Iedereen ervaart verdriet uniek, daar valt niets te vergelijken. Hoe eerder we dat accepteren, hoe beter.
Verdriet is universeel,
en niet te vergelijken.
Oordeel nooit over een ander,
tenzij je in diens hart kunt kijken.

Dichtgedachten_005.jpg

Laat je dragen door de wind – Dichtgedachten #005

We leven in een tijd waarin positiviteit het magische woord lijkt. Enigszins is dat terecht, met positiviteit kun je een hoop bereiken, maar het idee dat je altijd alles maar positief moet benaderen kan ook een hoop druk op je leggen. Altijd maar moeten vechten, altijd maar moeten opkrabbelen, het kan soms juist een averechts effect hebben.
Je kunt proberen om tegen de stroom in te zwemmen, maar als dat keer op keer nergens toe leidt, kun je ook proberen om je mee te laten voeren door die stroom of ervoor kiezen je te laten dragen door de wind als je wind tegen hebt. Het brengt je misschien in precies de tegenovergestelde richting die je op wilde, maar op een betere bestemming dan je ooit had kunnen bedenken.
Wanneer de storm oneindig lijkt,
en je de strijd te slopend vindt.
Ga er dan niet tegenin,
en laat je dragen door de wind.

Dichtgedachten_679.jpg

Tegenslag – Dichtgedachten #679

We leven in een tijd waarin de nadruk steeds vaker op positiviteit ligt. Tegenslag? Ja, natuurlijk krijg je daarmee te maken, maar daar moet je overheen stappen, je moet het in je voordeel gebruiken, je moet er sterker van worden en…blabla. Het zal allemaal wel. We moeten vanalles, en het lijkt er soms op alsof we geen enkele menselijke emotie meer mogen voelen. Alles moet altijd maar positief zijn. En dat is onzin. Een positieve levensinstelling brengt je veel verder dan een negatieve, en in dat opzicht is positief zijn fantastisch. Maar je moet ook lekker mens kunnen zijn, en soms heb je het gewoon even gehad. Dan wil je gewoon op de bank kruipen met chocola en besluite dat alles stom is. En voor even mag dat best. Je hoeft niet altijd sterk te zijn.

Je wordt heel sterk van tegenslag,
en in principe is dat fijn,
maar soms wil je,
gewoon een dag, eens niet de sterkste zijn.

Item toegevoegd aan winkelwagen.
0 items - 0,00