Tegenslag

Voor 10:00 besteld, vandaag verzonden

(m.u.v. weekend en feestdagen)

Ziek - Dichtgedachten #942


We hebben het allemaal wel eens meegemaakt. Ziek zijn, niet eens iets ernstigs, maar gewoon een flinke griep of iets anders waardoor je ineens niet meer functioneert zoals je zou willen. Dat zijn de momenten waarop je denkt: 'Ik heb normaliter eigenlijk niet zoveel reden om te klagen, als ik straks weer beter ben, dan ben ik élke dag dankbaar voor mijn gezondheid.' En dan word je beter, en binnen de kortste keren val je weer terug in je oude patroon, en ben je weer vergeten hoe ellendig je je ooit voelde. Droom je weer over vakanties, dingen die je wil kopen.

Als het noodlot echter een keer écht toeslaat, en je leven heeft nog maar weinig perspectief, dan zijn al die wensen, al die grote dromen in één klap naar de achtergrond verdwenen en wens je eigenlijk nog maar één ding: beter worden of eigenlijk, een normaal leven kunnen leiden, of überhaupt nog in leven mogen blijven. Tel je zegeningen, het is een cliché, maar niet iedereen heeft het geluk lang en gezond te mogen leven. Daarover gaat dit gedicht:

Elk geluk is meegenomen,
voorspoed treft niet iedereen.
Wie gezond is heeft ontelbaar dromen,
wie ziek is vaak maar één.


Vrolijk - Dichtgedachten #875


Als mens hebben we nogal de neiging om naar anderen te kijken en te denken dat zij het beter doen dan wij. Een goed voorbeeld daarvan is de persoon die áltijd vrolijk is en nooit last lijkt te hebben van problemen. We kennen allemaal wel zo'n persoon, en wanneer je zoiets ziet dan leidt dat vaak tot gezonde jaloezie. Immers, wij zouden óók zo makkelijk over onze problemen heen willen stappen en altijd vrolijk willen zijn.

De realiteit is echter dat niemand altijd vrolijk is. Natuurlijk zijn er verschillen in de manieren waarop mensen met tegenslagen omgaan en de een kan inderdaad iets makkelijker relativeren dan de ander. Maar neem van mij aan dat er geen mens ter wereld is die áltijd, elk moment van elke dag vrolijk is. Iedereen heeft wel eens een baaldag, iedereen moppert wel eens ergens over en iedereen heeft momenten waarin hij / zij het even niet meer ziet zitten. De een weet het nu eenmaal beter te verbergen dan de ander. Daarover gaat dit gedicht.

Wie schijnbaar altijd vrolijk is,
ook al gaat het voor geen meter,
kent echt niet minder ergernis,
maar verbergt het gewoon beter.


Als alles misgaat - Dichtgedachten #895

Niets is vervelender dan een dag waarop alles misgaat. Je maakt een plan, je begint met goede moed aan je dag, en het loopt in het honderd. Ik heb dat soort dagen en jij hebt ze ongetwijfeld ook. Tijd is een bedacht concept, onze uren, dagen, weken, maanden, zijn woorden en dingen die we zelf bedacht hebben. Maar het mooie aan dat bedachte concept, is dat het wel kan helpen wanneer iets niet loopt zoals je wilt. Want vandaag en morgen verschillen natuurlijk weinig van elkaar, jij bent nog steeds jij, en het leven is nog steeds het leven.

Maar doordat je een nachtje hebt kunnen slapen, en je de dag van gisteren achter je hebt kunnen laten, voelt elke nieuwe dag als een nieuw begin. En dat is fantastisch. Want als je een dag kunt afsluiten, kun je ook een nieuwe dag beginnen, vol goede moed, zonder de rugzak van gisteren. Daarover gaat dit gedicht.

Weet je wat zo mooi is,
aan een week met zeven dagen?
Gaat alles vandaag mis,
heb je er nog zes om te slagen.

Hulp vragen - Dichtgedachten #689

Wij mensen zijn graag zelfstandig. Wij doen het liefste dingen zelf, vragen niet graag om hulp, staan graag op eigen benen. Zodat we kunnen laten zien hoe sterk we zijn. Mijn vrouw zegt dan altijd tegen me: je kunt wel heel graag supermartin willen zijn, maar feit is dat je gewoon Martin bent.

En dat geldt natuurlijk voor ons allemaal. We kunnen allemaal zelfstandig willen zijn, maar feit is, er komt een dag dat we het niet zelf kunnen, of dat nu iets kleins is of met iets groots. En dat is moeilijk: accepteren dat je het niet zelf meer kunt, en dan de stap zetten om hulp te accepteren of er zelfs om te vragen.

We zien dat vaak als een zwakte, maar in werkelijkheid is precies het tegenovergestelde waar: hulp durven accepteren maakt je juist sterk. Daarover gaat het gedicht van vandaag.

Één van de moeilijkste dingen,
die je in je leven zult leren,
is dat het lot je ooit zal dwingen,
om hulp te accepteren.

Moed - Dichtgedachten #108


Er zijn prachtige gezegden die ons leren dat iedereen in het leven z'n deel krijgt en dat we allemaal ons portie leed te verwerken krijgen. Prachte spreuken, maar ze doen je soms de moed in de schoenen zinken. Want hoe eerlijk het ook allemaal klinkt, het leven is niet eerlijk en de een krijgt veel meer leed te verwerken dan de ander.

De ironie is echter dat de hoeveelheid leed die iemand voor z'n kiezen krijgt, helemaal niet relevant is. De belangrijkste vraag is: kun je de moed verzamelen om het leed dat je overkomt en de tegenslagen die je te verwerken krijgt, om te zetten in iets waar je kracht uit weet te halen. Dat is natuurlijk allesbehalve makkelijk, en mensen zullen zeggen: 'Jij weet niet wat ik heb moeten doorstaan' wanneer je ze dit advies geeft.





En dat klopt, maar het is ook niet relevant. Ik ken mensen die vier kinderen hebben verloren, die hun huis hebben zien afbranden en hun bedrijf failliet hebben zien gaan, die ergens toch de kracht wisten te vinden om positief in het leven te blijven staan. Ik ken ook mensen die relatief weinig tegenslag te verwerken hebben gekregen, maar die daardoor volledig uit het lood geslagen waren.





Daar zit verder geen waardeoordeel aan, het onderstreept echter wél dat het niet belangrijk is wat je overkomt in het leven, maar des te belangrijker wat je daarmee doet. Daarover gaat dit gedicht.





Als het leven je flink tegenwerkt,
verlies dan nooit de moed.
Het gaat niet om wat je overkomt,
maar om wat je daarmee doet.


Zorgen - Dichtgedachten #278


Hoe vaak hebben mensen het wel niet tegen je gezegd? Je moet je zorgen even parkeren en niet zo piekeren. Dat is allemaal heel makkelijk gezegd, maar het is verdraaid lastig om dat ook daadwerkelijk te doen.

Ik ben van nature een piekeraar. Ik kan me soms echt ontzettend druk maken om dingen, en hoewel het vaak om zaken gaan die er echt toe doen in het leven, zijn het vaak ook zaken waar ik totaal geen controle over heb. Wanneer mensen tegen je zeggen dat je je niet zo'n zorgen moet maken, voelt dat soms bijna als een belediging, want als je dat kon, dan had je het allang gedaan toch?





Toch heb ik gemerkt dat er manieren zijn om je zorgen naar de achtergrond te dwingen. Je kunt je brein niet vertellen dat het moet stoppen met piekeren, dat voegt alleen maar meer gedachten toe. Wel kun je ervoor zorgen dat je hoofd het zo druk heeft met andere dingen, dat er simpelweg geen plek is voor die zorgen. Dat kan een dagje naar een pretpark zijn, uit eten met een vriend of vriendin, of gewoon simpelweg een wandeling door het bos of over het strand. Even een verandering van plek, je hoofd overspoelen met andere gedachten.





Natuurlijk, als de dag voorbij is komen de zorgen echt wel weer terug, maar als uitgerust en opgeladen mens ben je dan veel beter in staat om daarmee om te gaan. En je zult merken, een dag niet piekeren, heeft echt niet gezorgd dat het probleem erger is geworden. Daarover gaat dit gedicht.





Verlies je niet teveel in zorgen,
daarvoor leef je veel te kort.
Vooral omdat door vrees voor morgen,
het probleem niet minder wordt.