Kracht

Voor 10:00 besteld, vandaag verzonden

(m.u.v. weekend en feestdagen)

Jezelf accepteren - Dichtgedachten #424


Jezelf accepteren is niet makkelijk. Er ligt in dit leven, of we het nu willen of niet, heel veel nadruk op dingen goed doen en leren van je fouten. Leren van je fouten is oprecht ook heel belangrijk. Maar wat mij betreft is het nog veel belangrijker om niet alleen te leren van je fouten, maar vooral ook te accepteren dat je iemand bent die fouten maakt, en dat daar niet altijd iets aan te doen is. Jezelf durven en kunnen vergeven speelt daarin een belangrijke rol.

Ik zeg altijd dat ik vandaag een beter en mooier mens probeer te zijn dan gisteren. Proberen is daarin het sleutelwoord, want het lukt me lang niet altijd. Er is niet altijd vooruitgang, en soms zelfs wat achteruitgang. Dat zijn dagen dat ik denk: gisteren was ik een beter mens. Daar kun je een probleem van maken, maar je kunt ook jezelf accepteren. Accepteren dat je fouten maakt, en besluiten dat je niet alles aan jezelf zult kunnen verbeteren. Je bent en blijft een mens, geen robot. Blijf leren in het leven, maar wees vooral ook vergevingsgezind naar jezelf toe. Dat verdien je. Daarover gaat dit gedicht.

Vergeef jezelf je fouten,
probeer dat te accepteren.
Wees een mooier mens dan gisteren,
alleen dan wordt leven, leren.


Onderbuikgevoel - Dichtgedachten #916


Alle gedichten die ik schrijf, schrijf ik op basis van mijn eigen ervaringen en ze zijn eigenlijk bedoeld als adviezen aan mijzelf. Dit is er eentje die ik mezelf met regelmaat moet inprenten. Je onderbuikgevoel liegt niet. Nooit. Natuurlijk kun je een voorgevoel verwarren met angst voor het onbekende, maar vaak (uiteraard niet altijd), als je terugkijkt naar situaties waarin iets niet goed is gegaan, wist je van tevoren eigenlijk al dat dat zo was.

Ik kom regelmatig in situaties waarin mijn voorgevoel zegt dat er iets niet klopt, dat ik iets beter niet kan doen of iemand beter niet kan vertrouwen. Heel soms negeer ik het en ik krijg daar eigenlijk altijd spijt van. Het interessante aan dat onderbuikgevoel, is dat ik vaak totaal niet weet wát er precies niet klopt. Want soms lijkt het op papier allemaal te kloppen. Dan zie ik een kans, en denk ik: 'Als ik dit niet doe ben ik knettergek, dit kán alleen maar goed aflopen'. En toch, als mijn gevoel zegt dat ik het niet moet doen, dan doe ik het niet. Je hart leest namelijk tussen de regels door, en ziet dingen die je verstand af en toe mist.

Het blijft verstandig om altijd even te controleren of het gevoel dat je ervaart een voorgevoel is, of gewoon angst voor het onbekende. Stiekem weet je dat vaak heel goed. Volg je gevoel, áltijd. Zelfs als je het mis hebt, is het fijner om het mis te hebben omdat je je gevoel volgde, dan wanneer je het mis hebt omdat je je gevoel hebt genegeerd. Daarover gaat dit gedicht.





Wanneer alles lijkt te kloppen,

maar je gevoel beweert van niet.

Wees dan niet bang om te stoppen,

zelfs als een ander het niet ziet.


Kleine stapjes - Dichtgedachten #921


Wanneer we iets heel graag willen, dan kan de weg daar naartoe ondraaglijk lang zijn. Of het nu gaat om een spaardoel, of juist om het feit dat je probeert uit de financiële ellende te komen, of om een proces van zelfontwikkeling dat je probeert te voltooien: wanneer we niet direct resultaat zien is het moeilijk om te geloven dat onze situatie ooit anders zal zijn.

Het is een begrijpelijke gedachtegang, maar juist dat zorgt ervoor dat we verandering zelf in de weg staan. En dat is zonde, want het zijn juiste de kleine stapjes die zorgen voor het meeste resultaat. Natuurlijk zou het fantastisch zijn als je met één druk op de knop 20 kilo kwijt zou zijn, 10.000 euro meer op je bankrekening zou hebben of al je angsten zou hebben overwonnen. Maar je zou van de hele situatie weinig geleerd hebben, en dus weer in recordtijd terugvallen in je oude gewoonten.





Verandering gaat niet snel, het gaat geleidelijk, met elke dag een stapje meer. Hoe moeilijk het ook is, die kleine stapjes zijn van levensbelang. Daarover gaat dit gedicht:





Zet elke dag een stapje meer,

al is hij nog zรณ klein.

Uiteindelijk kom je een keer,

precies waar je wil zijn.


Ziek - Dichtgedachten #942


We hebben het allemaal wel eens meegemaakt. Ziek zijn, niet eens iets ernstigs, maar gewoon een flinke griep of iets anders waardoor je ineens niet meer functioneert zoals je zou willen. Dat zijn de momenten waarop je denkt: 'Ik heb normaliter eigenlijk niet zoveel reden om te klagen, als ik straks weer beter ben, dan ben ik élke dag dankbaar voor mijn gezondheid.' En dan word je beter, en binnen de kortste keren val je weer terug in je oude patroon, en ben je weer vergeten hoe ellendig je je ooit voelde. Droom je weer over vakanties, dingen die je wil kopen.

Als het noodlot echter een keer écht toeslaat, en je leven heeft nog maar weinig perspectief, dan zijn al die wensen, al die grote dromen in één klap naar de achtergrond verdwenen en wens je eigenlijk nog maar één ding: beter worden of eigenlijk, een normaal leven kunnen leiden, of überhaupt nog in leven mogen blijven. Tel je zegeningen, het is een cliché, maar niet iedereen heeft het geluk lang en gezond te mogen leven. Daarover gaat dit gedicht:

Elk geluk is meegenomen,
voorspoed treft niet iedereen.
Wie gezond is heeft ontelbaar dromen,
wie ziek is vaak maar één.


Vrolijk - Dichtgedachten #875


Als mens hebben we nogal de neiging om naar anderen te kijken en te denken dat zij het beter doen dan wij. Een goed voorbeeld daarvan is de persoon die áltijd vrolijk is en nooit last lijkt te hebben van problemen. We kennen allemaal wel zo'n persoon, en wanneer je zoiets ziet dan leidt dat vaak tot gezonde jaloezie. Immers, wij zouden óók zo makkelijk over onze problemen heen willen stappen en altijd vrolijk willen zijn.

De realiteit is echter dat niemand altijd vrolijk is. Natuurlijk zijn er verschillen in de manieren waarop mensen met tegenslagen omgaan en de een kan inderdaad iets makkelijker relativeren dan de ander. Maar neem van mij aan dat er geen mens ter wereld is die áltijd, elk moment van elke dag vrolijk is. Iedereen heeft wel eens een baaldag, iedereen moppert wel eens ergens over en iedereen heeft momenten waarin hij / zij het even niet meer ziet zitten. De een weet het nu eenmaal beter te verbergen dan de ander. Daarover gaat dit gedicht.

Wie schijnbaar altijd vrolijk is,
ook al gaat het voor geen meter,
kent echt niet minder ergernis,
maar verbergt het gewoon beter.


Als alles misgaat - Dichtgedachten #895

Niets is vervelender dan een dag waarop alles misgaat. Je maakt een plan, je begint met goede moed aan je dag, en het loopt in het honderd. Ik heb dat soort dagen en jij hebt ze ongetwijfeld ook. Tijd is een bedacht concept, onze uren, dagen, weken, maanden, zijn woorden en dingen die we zelf bedacht hebben. Maar het mooie aan dat bedachte concept, is dat het wel kan helpen wanneer iets niet loopt zoals je wilt. Want vandaag en morgen verschillen natuurlijk weinig van elkaar, jij bent nog steeds jij, en het leven is nog steeds het leven.

Maar doordat je een nachtje hebt kunnen slapen, en je de dag van gisteren achter je hebt kunnen laten, voelt elke nieuwe dag als een nieuw begin. En dat is fantastisch. Want als je een dag kunt afsluiten, kun je ook een nieuwe dag beginnen, vol goede moed, zonder de rugzak van gisteren. Daarover gaat dit gedicht.

Weet je wat zo mooi is,
aan een week met zeven dagen?
Gaat alles vandaag mis,
heb je er nog zes om te slagen.

Hulp vragen - Dichtgedachten #689

Wij mensen zijn graag zelfstandig. Wij doen het liefste dingen zelf, vragen niet graag om hulp, staan graag op eigen benen. Zodat we kunnen laten zien hoe sterk we zijn. Mijn vrouw zegt dan altijd tegen me: je kunt wel heel graag supermartin willen zijn, maar feit is dat je gewoon Martin bent.

En dat geldt natuurlijk voor ons allemaal. We kunnen allemaal zelfstandig willen zijn, maar feit is, er komt een dag dat we het niet zelf kunnen, of dat nu iets kleins is of met iets groots. En dat is moeilijk: accepteren dat je het niet zelf meer kunt, en dan de stap zetten om hulp te accepteren of er zelfs om te vragen.

We zien dat vaak als een zwakte, maar in werkelijkheid is precies het tegenovergestelde waar: hulp durven accepteren maakt je juist sterk. Daarover gaat het gedicht van vandaag.

Één van de moeilijkste dingen,
die je in je leven zult leren,
is dat het lot je ooit zal dwingen,
om hulp te accepteren.

Eigenwaarde - Dichtgedachten #213


Eigenwaarde, het is zó belangrijk en tegelijkertijd zó lastig. We leven in een wereld waarin we onszelf constant met elkaar vergelijken. Of het nu is omdat je bladen leest, actief bent op social media of gewoon in een omgeving werkt waar dit enorm speelt. Er zullen altijd mensen zijn die mooier zijn dan jij, beter zijn dan jij, succesvoller zijn dan jij. Wanneer je jezelf daarmee gaat vergelijken, is er maar één uitkomst mogelijk: je wordt er ongelukkig van.






Één van de redenen daarvoor is dat niets is wat het lijkt. Ook succesvolle mensen zijn onzeker over wat ze doen, ook hele mooie mensen zijn onzeker over hun uiterlijk (daarbij, wat is mooi, wie bepaalt dat?). Het klinkt als een regeltje uit een zelfhulpboek: jij bent goed zoals je bent. Maar weet je, die zes woordjes zijn waar en ontzettend belangrijk. Misschien lees je dit en denk je: ‘Dat kun je nu wel zo leuk zeggen, maar ik ben niet goed zoals ik ben, ik ben veel te zwaar (of vul iets anders in waarover je ontevreden bent)’. Goed zijn zoals je bent, betekent niet dat er geen verbeterpunten zijn, dat je alles maar moet accepteren.






Het betekent simpelweg dat je imperfecties niet definiëren wie je bent. Jij hebt imperfecties, je bént ze niet. Ik heb zelf last van overgewicht. Ik ben goed zoals ik ben, maar ik zou graag wat minder wegen, daar moet ik aan werken, maar het maakt me niets minder dan een ander. Leer van jezelf houden, en jezelf accepteren. Want als jij niet van jezelf houdt, geen waarde aan jezelf hecht, zal een ander die waarde ook niet in je zien, omdat je maar één ding uitstraalt: ‘Ik ben jouw aandacht niet waard’.





Daarover gaat dit gedicht:





Hecht waarde aan jezelf,
want als je dat niet eens probeert,
hoe kun je dan verwachten,
dat een ander je waardeert?


Moed - Dichtgedachten #108


Er zijn prachtige gezegden die ons leren dat iedereen in het leven z'n deel krijgt en dat we allemaal ons portie leed te verwerken krijgen. Prachte spreuken, maar ze doen je soms de moed in de schoenen zinken. Want hoe eerlijk het ook allemaal klinkt, het leven is niet eerlijk en de een krijgt veel meer leed te verwerken dan de ander.

De ironie is echter dat de hoeveelheid leed die iemand voor z'n kiezen krijgt, helemaal niet relevant is. De belangrijkste vraag is: kun je de moed verzamelen om het leed dat je overkomt en de tegenslagen die je te verwerken krijgt, om te zetten in iets waar je kracht uit weet te halen. Dat is natuurlijk allesbehalve makkelijk, en mensen zullen zeggen: 'Jij weet niet wat ik heb moeten doorstaan' wanneer je ze dit advies geeft.





En dat klopt, maar het is ook niet relevant. Ik ken mensen die vier kinderen hebben verloren, die hun huis hebben zien afbranden en hun bedrijf failliet hebben zien gaan, die ergens toch de kracht wisten te vinden om positief in het leven te blijven staan. Ik ken ook mensen die relatief weinig tegenslag te verwerken hebben gekregen, maar die daardoor volledig uit het lood geslagen waren.





Daar zit verder geen waardeoordeel aan, het onderstreept echter wél dat het niet belangrijk is wat je overkomt in het leven, maar des te belangrijker wat je daarmee doet. Daarover gaat dit gedicht.





Als het leven je flink tegenwerkt,
verlies dan nooit de moed.
Het gaat niet om wat je overkomt,
maar om wat je daarmee doet.