fbpx
Herinneringen - Dichtgedachten #250

Herinneringen – Dichtgedachten #250 Plaats een reactie



Als kind was ik heel erg bang voor de dood van mijn ouders. Zij konden die angst natuurlijk niet wegnemen, want je weet nu eenmaal dat je niet voor eeuwig leeft. Mijn moeder zei altijd: ‘Je kunt niet vooraf rouwen, het komt wanneer het komt’. Daar had ze natuurlijk gelijk in, maar ik deed ook iets dat wél heel erg zinvol was.

Ik weet nog dat we als gezin naar Center Parcs gingen en ik vond die huisjes altijd heel erg gezellig. Als we daar waren, ging ik altijd als eerste naar bed. Wanneer ik dan in bed lag, luisterde ik naar de gezellige geluiden uit de huiskamer, en bedacht me: ooit zal dit niet meer zo zijn.

Veel te zwaar natuurlijk voor een kind. Maar door me zo specifiek te focussen op iets bijzonders dat ik nu had, kan ik nu met het grootste gemak terugkeren naar die herinnering. Nu, als volwassene, pas ik dit nog steeds toe. Ditmaal zonder dramatische bijgedachten. Als er iets moois gebeurt, of het is gezellig, dan neem ik heel even een bewust moment om stil te staan bij hoe mooi, leuk of gezellig iets is. En als gevolg daarvan kan ik altijd terugkeren naar die herinnering.

Daarover gaat dit gedicht.

Maak prachtige herinneringen,
je hebt ze nodig, vroeg of laat,
om je emoties te bedwingen,
wanneer het even minder gaat.

Gerelateerde gedichten: