fbpx
Tranen - Dichtgedachten #408

Tranen – Dichtgedachten #408 Plaats een reactie



Wij mensen hebben de vreemde neiging om emoties te onderdrukken. Deels omdat we vinden dat er niet altijd plek voor ze is (in tranen uitbarsten tijdens een vergadering levert best spannende momenten op), maar ook omdat we ons er soms voor schamen of erger nog, ons geleerd is dat we ze niet mogen voelen (‘stel je niet zo aan’, ‘er zijn ergere dingen’, noem maar op).

Natuurlijk is het niet altijd handig om op elke willekeurige plek je emoties de overhand te laten hebben, maar ze voortdurend onderdrukken is niet verstandig. Het is als een ballon die je vult met water. Dat gaat heel erg lang goed, maar op een gegeven moment is de rek eruit, en zal het water hoe dan ook een weg naar buiten vinden. Waarschijnlijk door de ballon te laten knappen. En als die ballon knapt, dan gebeurt dat op het moment dat het nodig is, ongeacht de tijd en de plek.

Met emoties is dat precies hetzelfde. Je kunt het wel blijven opkroppen, maar op een gegeven moment knapt de ballon, en of dat dan tijdens die vergadering is, in de supermarkt, op een familiefeestje: als de ballon knapt dan ga je, en zijn je emoties niet meer te stoppen. Ook daar is overigens niet mis mee, want je emoties vinden áltijd een weg naar buiten. Maar als je ze dan toch zo graag onder controle houdt, zorg er dan voor dat je je tranen af en toe de vrije loop geeft, je je boosheid ook de kans geeft om zich te laten zien, kortom, dat je je emoties de kans geeft om te doen waarvoor ze bestaan: balans vinden in je bestaan. Daarover gaat dit gedicht:

Emoties zijn van die dingen,
die je niet moet willen remmen.
Tranen zijn herinneringen,
die naar buiten willen zwemmen.

Bekijk ook eens