fbpx
Een plekje geven - Dichtgedachten #1002

Een plekje geven – Dichtgedachten #1002 Plaats een reactie



Dit gedicht zal niet voor iedereen waar zijn, maar er zijn ook heel veel mensen die hun bloed voelen koken wanneer iemand ze vertelt dat ze hun verdriet uiteindelijk een plekje moeten geven.

Ik gebruikte de opmerking ook te pas en te onpas, niet wetende dat er echt heel veel mensen zijn die daar moeite mee hebben. Omdat het insinueert dat verdriet iets is dat je even ergens kunt parkeren. Ik begrijp hen wel. Want hoewel het belangrijk is dat verdriet niet je hele leven domineert, zul je het een onderdeel moeten laten worden van wie je bent.

En dat is dan ook hoe ik het liever zie. Verdriet niet een plekje geven, maar integreren in je gehele bestaan, omdat al je ervaringen, positief en negatief, uiteindelijk maken wie je bent. Daarover gaat dit gedicht:

Een plekje geven aan verdriet,
dat zegt men, maar zo werkt het niet.
Plekjes geef je aan een stoel,
niet aan emoties en gevoel.

Gerelateerde gedichten: