Hoofdstuk 3 – Deel 4

Vind je dit gedicht mooi?Deel het op Facebook

hildaclaimer
Meneer Kalk liep terug naar zijn tafel, onderweg zijn broek nog een keer ophijsend. Hilda vroeg zich af waarom hij er niet gewoon voor koos om bretels te dragen, al realiseerde ze zich dat het zijn imago van stoffige leraar niet bepaald goed zou doen.
Ze keek om zich heen. Het was precies het klaslokaal zoals ze het zich herinnerde, maar dat kon ook niet anders, deze plek bestond immers bij de gratie van haar herinneringen. Ze vroeg zich af waarom, als het dan toch haar hemel was, ze Cartouche niet achter een tafel tegenover die van haar had geplaatst, of eigenlijk, waarom ze sowieso niet wat meer tafels in het klaslokaal had geplaatst. Het feit dat ze nu op de enige stoel achter de enige tafel zat, met meneer Kalk als toezichthouder, maakte de situatie erg confronterend. Wat de bedoeling was van het examen kon ze wel raden. Dit was wederom een intake, maar dan wel eentje die veel belangrijker voelde dan de eerste intake met Michael. Misschien was het omdat ze zich nu bewust was van het feit dat haar antwoorden letterlijk het verschil zouden zijn tussen leven en dood. Sowieso zorgden de bizarre gebeurtenissen ervoor dat ze af en toe vergat dat het feit dat ze in de hemel was, althans, in de wachtruimte, betekende dat haar leven voorbij was. Wat ze daarvan moest denken wist ze nog steeds niet zo goed. Het leven was haar tot nu toe nooit echt goed gezind geweest. Ze had spijt van haar keuzes, spijt van haar partner en Michael had in haar eerste hemel pijnlijk blootgelegd dat ze spijt had van haar hele leven. Maar of dat betekende dat ze er ook écht klaar mee was?
Het maakte ook eigenlijk niet echt uit wat Hilda ervan vond. Ze was hier, ze moest dit examen afleggen. Althans…
‘Kan ik er ook voor kiezen om het examen niet te maken?’ vroeg ze nadat ze haar hand had opgestoken.
Meneer Kalk glimlachte. ‘Dat kan zeker’.
Hilda wilde haar pen neerleggen.
‘Maar dan zitten we hier nog wel even,’ voegde hij eraan toe, ‘en ik weet toevallig dat we allebei nergens anders hoeven te zijn.
Een diepe zucht. ‘Maar waarom moet ik een examen doen? Het lijkt me dat u meer dan genoeg van me weet, toch?’
‘Het doet er niet toe wat ik van u weet, mevrouw Hel,’ klonk meneer Kalk nu plotseling weer wat strenger. ‘Ik maak de regels niet. Dat deed ik daarbeneden niet, en dat doe ik hierboven al helemaal niet. Het enige dat ik kan doen is u zo goed mogelijk voorbereiden.’
Hilda knikte. Het had weinig zin om zich hiertegen te verzetten. Ze boog zich over haar tafel en dacht terug aan de vragen van Michael. Zo moeilijk kon het allemaal niet zijn, hoogstens wat confronterend.

  1. Wat doet Peter voor werk?


Het examen was nét begonnen, maar nu al irritant. Wéér een vraag over Peter, alsof er niets anders waardevols was in haar leven. Ze besloot de vraag voor nu even over te slaan. Hilda bewaarde het onprettigste graag voor het laatst. Behalve dan wanneer er champignons op haar bord lagen. Die at ze dan als eerste op, zodat ze de smaak snel kon verdringen met de smaak van gebakken aardappelen en mayonaise. Het liefst liet ze ze helemaal liggen, maar als vrouw van tweeëndertig begon dat wat gênant te worden in restaurants. Heel soms probeerde ze dan nog om er een verhullend fort van sla omheen te bouwen, maar zo’n sla-fort stortte regelmatig in wanneer de bediening haar bord kwam ophalen, waardoor ze vervolgens iemand was die naast haar champignons óók haar sla niet had opgegeten.
Tot haar vreugde zag Hilda dat de rest van de vragen daadwerkelijk over iets anders gingen dan over Peter. Heel ingewikkeld waren ze gelukkig ook niet. Wie is meest akelige persoon die je ooit hebt gekend? Een paar minuten geleden had meneer Kalk ongetwijfeld in haar top vijf gestaan, maar nu viel de eer ten deel aan haar vader, al was hij dan technisch gezien de meest akelige persoon die ze nooit had gekend. Wie heeft je laten zitten op het moment dat je hem / haar het meeste nodig had? Tja, om hier nu weer haar vader op te schrijven vond Hilda ook weer zoiets. Even dacht ze nog of ze hier de chauffeur van de tram en de verhuismeneer van de piano kon neerzetten, maar die deden uiteindelijk ook alleen maar hun werk, al stond mensen pletten vast niet in hun functieomschrijving. Uiteindelijk besloot ze te gaan voor Vince, immers hij had haar nog net niet voor dood achtergelaten in de kantine van de campus. Het viel Hilda op dat de examenvragen allemaal wel erg negatief waren. Anderhalf uur lang beantwoordde ze vragen over mensen die haar teleur hadden gesteld, gekwetst, besodemieterd en benadeeld. Toen ze bij de allerlaatste vraag arriveerde, had ze genoeg ellende op papier gepend om veertig cliffhangers van GTST mee te vullen.
Noem één persoon die je nog nooit heeft gekwetst.
Die kwam hard binnen. Er was maar één naam die ze hier kon opschrijven, maar ze wilde het niet. Niet omdat ze Peter die eer niet gunde, maar omdat het schriftelijk bewijs zou zijn van hoe zij zich had misdragen tegenover hem. Want het was een enorme goedzak, dat wist ze echt wel, maar op de een of andere manier was dat juist precies wat haar was gaan tegenstaan. Wat ze het minst aantrekkelijk aan hem was gaan vinden.
Uiteraard besloot ze de vraag even over te slaan en zich weer te richten op vraag 1, om vervolgens tot de conclusie te komen dat ze het antwoord daarop daadwerkelijk niet wist. Ja, ze wist dat Peter in een lab werkte en dat hij iets onderzocht. Maar wat? Ze had geen idee. Hij vertelde er nooit iets over en zij vroeg er nooit naar, dus was het altijd onbesproken gebleven.
Met de achterkant van haar pen tegen haar lippen dacht Hilda diep na. Zou ze wegkomen met laborant? Dat zijn mensen die werken in een lab toch?
Een kans om het daadwerkelijk op te schrijven kreeg ze niet, want haar gedachten werden onderbroken door een harde zoemer.
‘Helaas,’ zei meneer Kalk. ‘De tijd zit erop.’
‘Ja maar…’ stamelde Hilda, ‘ik ben nog niet klaar, ik moest alleen nog even…’
Meneer Kalk keek haar aan over de rand van haar bril, met een combinatie van strengheid en vriendelijkheid.
‘Geen smoesjes meer mevrouw Hel!’
Haar ouder onderwijzer verdween naar de achtergrond en het klaslokaal begon te bewegen. Met een enorme vaart vloog Hilda, met tafel en stoel en al, achteruit het lokaal uit, tot de deur met een harde klap dichtsloeg.


Lees verder…
Reserveer De zeven hemels van Hilda Hel alvast hier en krijg een naamsvermelding in het boek!

Plaats een reactie

Item toegevoegd aan winkelwagen.
0 items - 0,00