Gedichten

Voor 10:00 besteld, vandaag verzonden

(m.u.v. weekend en feestdagen)

Belofte - Dichtgedachten #347


Iedereen vertelt wel eens een leugentje om bestwil. Daar is niets mis mee, soms kan het juist heel constructief zijn. Maar een leugentje om bestwil vertellen en een belofte breken, zijn natuurlijk twee hele verschillende dingen. Fouten maken doen we natuurlijk allemaal, dat geeft niet, als men er maar van op aankan dat je doet wat je belooft.

Dat klinkt allemaal heel logisch, maar we zien maar al te vaak over het hoofd wat de impact is van je niet aan je woord houden. Want hoe je het ook wendt of keert, je woord is in principe het énige dat je hebt. Als men niet kan vertrouwen op de dingen die jij zegt, of belangrijker nog, toezegt, dan ben je dus officieel iemand geworden waar men niet vanop aan kan. Deels is dat natuurlijk best te repareren, wanneer je tot inkeer komt en probeert om je voortaan wel aan je beloften te houden. Maar helemaal blind zal men nooit meer op je vertrouwen, en dat is natuurlijk dood- en doodzonde. Daarover gaat dit gedicht.

Breek nooit een belofte,
daarmee wordt heel wat leed bespaard.
Een woord dat eenmaal is gebroken,
is voor eeuwig niets meer waard.







Jezelf accepteren - Dichtgedachten #424


Jezelf accepteren is niet makkelijk. Er ligt in dit leven, of we het nu willen of niet, heel veel nadruk op dingen goed doen en leren van je fouten. Leren van je fouten is oprecht ook heel belangrijk. Maar wat mij betreft is het nog veel belangrijker om niet alleen te leren van je fouten, maar vooral ook te accepteren dat je iemand bent die fouten maakt, en dat daar niet altijd iets aan te doen is. Jezelf durven en kunnen vergeven speelt daarin een belangrijke rol.

Ik zeg altijd dat ik vandaag een beter en mooier mens probeer te zijn dan gisteren. Proberen is daarin het sleutelwoord, want het lukt me lang niet altijd. Er is niet altijd vooruitgang, en soms zelfs wat achteruitgang. Dat zijn dagen dat ik denk: gisteren was ik een beter mens. Daar kun je een probleem van maken, maar je kunt ook jezelf accepteren. Accepteren dat je fouten maakt, en besluiten dat je niet alles aan jezelf zult kunnen verbeteren. Je bent en blijft een mens, geen robot. Blijf leren in het leven, maar wees vooral ook vergevingsgezind naar jezelf toe. Dat verdien je. Daarover gaat dit gedicht.

Vergeef jezelf je fouten,
probeer dat te accepteren.
Wees een mooier mens dan gisteren,
alleen dan wordt leven, leren.


Onderbuikgevoel - Dichtgedachten #916


Alle gedichten die ik schrijf, schrijf ik op basis van mijn eigen ervaringen en ze zijn eigenlijk bedoeld als adviezen aan mijzelf. Dit is er eentje die ik mezelf met regelmaat moet inprenten. Je onderbuikgevoel liegt niet. Nooit. Natuurlijk kun je een voorgevoel verwarren met angst voor het onbekende, maar vaak (uiteraard niet altijd), als je terugkijkt naar situaties waarin iets niet goed is gegaan, wist je van tevoren eigenlijk al dat dat zo was.

Ik kom regelmatig in situaties waarin mijn voorgevoel zegt dat er iets niet klopt, dat ik iets beter niet kan doen of iemand beter niet kan vertrouwen. Heel soms negeer ik het en ik krijg daar eigenlijk altijd spijt van. Het interessante aan dat onderbuikgevoel, is dat ik vaak totaal niet weet wát er precies niet klopt. Want soms lijkt het op papier allemaal te kloppen. Dan zie ik een kans, en denk ik: 'Als ik dit niet doe ben ik knettergek, dit kán alleen maar goed aflopen'. En toch, als mijn gevoel zegt dat ik het niet moet doen, dan doe ik het niet. Je hart leest namelijk tussen de regels door, en ziet dingen die je verstand af en toe mist.

Het blijft verstandig om altijd even te controleren of het gevoel dat je ervaart een voorgevoel is, of gewoon angst voor het onbekende. Stiekem weet je dat vaak heel goed. Volg je gevoel, áltijd. Zelfs als je het mis hebt, is het fijner om het mis te hebben omdat je je gevoel volgde, dan wanneer je het mis hebt omdat je je gevoel hebt genegeerd. Daarover gaat dit gedicht.





Wanneer alles lijkt te kloppen,

maar je gevoel beweert van niet.

Wees dan niet bang om te stoppen,

zelfs als een ander het niet ziet.


Kleine stapjes - Dichtgedachten #921


Wanneer we iets heel graag willen, dan kan de weg daar naartoe ondraaglijk lang zijn. Of het nu gaat om een spaardoel, of juist om het feit dat je probeert uit de financiële ellende te komen, of om een proces van zelfontwikkeling dat je probeert te voltooien: wanneer we niet direct resultaat zien is het moeilijk om te geloven dat onze situatie ooit anders zal zijn.

Het is een begrijpelijke gedachtegang, maar juist dat zorgt ervoor dat we verandering zelf in de weg staan. En dat is zonde, want het zijn juiste de kleine stapjes die zorgen voor het meeste resultaat. Natuurlijk zou het fantastisch zijn als je met één druk op de knop 20 kilo kwijt zou zijn, 10.000 euro meer op je bankrekening zou hebben of al je angsten zou hebben overwonnen. Maar je zou van de hele situatie weinig geleerd hebben, en dus weer in recordtijd terugvallen in je oude gewoonten.





Verandering gaat niet snel, het gaat geleidelijk, met elke dag een stapje meer. Hoe moeilijk het ook is, die kleine stapjes zijn van levensbelang. Daarover gaat dit gedicht:





Zet elke dag een stapje meer,

al is hij nog zรณ klein.

Uiteindelijk kom je een keer,

precies waar je wil zijn.


Elkaar accepteren - Dichtgedachten #572


We weten allemaal dat elkaar accepteren in een relatie de enige manier is om een liefdevol en constructief leven met elkaar op te bouwen. In het begin is dat niet zo moeilijk. Je kent elkaar net, vindt alles aan elkaar leuk en hebt totaal niet de behoefte om ook maar iets aan de ander te veranderen. Wanneer een relatie langer duurt, verandert dat langzaam maar zeker. Je gaat dingen aan elkaar ontdekken die je minder leuk vindt, en die je misschien het liefste zelfs zou veranderen. Ironisch genoeg zijn de dingen die je wilt veranderen juist heel vaak de dingen die je in het begin zo leuk aan elkaar vond.

Veel relaties lopen mis omdat partners proberen elkaar te vormen tot iets dat beter in hun eigen plaatje past. Dat is toch op zekere hoogte best mogelijk. Wanneer iemand vieze sokken in huis laat slingeren, mag je best verlangen dat hij / zij daarmee stopt. Wanneer iemand roekeloos met geld omgaat, mag je best besluiten dat dit beter moet, omdat dit gedrag jullie beiden beïnvloedt. Maar het heeft geen zin om iemand die bot en direct is te willen veranderen in iemand die super tactvol is of om iemand die vaak negatief tegenover dingen staat ineens te veranderen in een rasoptimist.

Dat wil overigens niet zeggen dat dit niet kan, mensen kunnen immers echt wel veranderen. Maar de kans is heel groot dat, wanneer je iemand zo gevormd hebt dat deze precies in je ideale plaatje past, hij of zij niet meer de persoon is waar je op gevallen bent en die het beste in je naar boven haalt. Daarover gaat dit gedicht.

Probeer je partner niet te vormen,
dat gaat vrijwel altijd fout.
Hij / zij voldoet dan aan je normen,
maar is niet meer van wie je houdt.


Liefde is - Dichtgedachten #973


Ik zal niet ineens gaan doen alsof ik weet wat liefde is. Ik weet niet wat het geheim van een goede relatie of een goed huwelijk is, ik doe wat goed voelt in de hoop dat het ook echt goed is. Soms pakt dat beter uit dan een andere keer.

Ik weet niet wat liefde is, ik weet wel dat het niets te maken heeft met brieven schrijven, elkaar bloemen geven en elke dag vertellen dat je van elkaar houdt. Daar is overigens niets mis mee, het is echter niet wat liefde definieert. Ook zonder al die dingen kun je een prima relatie of huwelijk hebben. Wat liefde ook is, ik weet alleen dat het niet te vangen is in al dit soort mooie gedachten en gebaren.

Het is iets ongrijpbaars, het is iets ondefinieerbaars. Het is niet iets dat te vangen is in een woord, het is het hele alfabet. Daarover gaat dit gedicht.

Liefde is meer dan zes letters,
netjes naast elkaar gezet.
Het is de wereld aan emoties,
en het hele alfabet.


Ziek - Dichtgedachten #942


We hebben het allemaal wel eens meegemaakt. Ziek zijn, niet eens iets ernstigs, maar gewoon een flinke griep of iets anders waardoor je ineens niet meer functioneert zoals je zou willen. Dat zijn de momenten waarop je denkt: 'Ik heb normaliter eigenlijk niet zoveel reden om te klagen, als ik straks weer beter ben, dan ben ik élke dag dankbaar voor mijn gezondheid.' En dan word je beter, en binnen de kortste keren val je weer terug in je oude patroon, en ben je weer vergeten hoe ellendig je je ooit voelde. Droom je weer over vakanties, dingen die je wil kopen.

Als het noodlot echter een keer écht toeslaat, en je leven heeft nog maar weinig perspectief, dan zijn al die wensen, al die grote dromen in één klap naar de achtergrond verdwenen en wens je eigenlijk nog maar één ding: beter worden of eigenlijk, een normaal leven kunnen leiden, of überhaupt nog in leven mogen blijven. Tel je zegeningen, het is een cliché, maar niet iedereen heeft het geluk lang en gezond te mogen leven. Daarover gaat dit gedicht:

Elk geluk is meegenomen,
voorspoed treft niet iedereen.
Wie gezond is heeft ontelbaar dromen,
wie ziek is vaak maar één.


Kleuren - Dichtgedachten #787


Je kunt niet altijd positief zijn, we hebben allemaal wel eens dagen dat het even niet wil en dan moet je dat gewoon kunnen ventileren. Maar het kan natuurlijk naar de andere kant doorslaan: zo gewend raken aan kijken naar de dingen die ontbreken/niet goed zijn in je leven, dat je langzaam maar zeker, onbewust en ongewild, uit het oog verliest wat er allemaal wél goed gaat en voor welke dingen je heel dankbaar mag zijn.

Altijd overal over zeuren is heel makkelijk. Laten we onszelf dwingen om ook de mooie dingen in het leven te blijven zien. Daar krijgt je leven veel meer kleure van.

Het leven is te kort,
om altijd maar te zeuren.
Vandaar dat ik me stort,
op dingen die mijn leven kleuren.


Vrolijk - Dichtgedachten #875


Als mens hebben we nogal de neiging om naar anderen te kijken en te denken dat zij het beter doen dan wij. Een goed voorbeeld daarvan is de persoon die áltijd vrolijk is en nooit last lijkt te hebben van problemen. We kennen allemaal wel zo'n persoon, en wanneer je zoiets ziet dan leidt dat vaak tot gezonde jaloezie. Immers, wij zouden óók zo makkelijk over onze problemen heen willen stappen en altijd vrolijk willen zijn.

De realiteit is echter dat niemand altijd vrolijk is. Natuurlijk zijn er verschillen in de manieren waarop mensen met tegenslagen omgaan en de een kan inderdaad iets makkelijker relativeren dan de ander. Maar neem van mij aan dat er geen mens ter wereld is die áltijd, elk moment van elke dag vrolijk is. Iedereen heeft wel eens een baaldag, iedereen moppert wel eens ergens over en iedereen heeft momenten waarin hij / zij het even niet meer ziet zitten. De een weet het nu eenmaal beter te verbergen dan de ander. Daarover gaat dit gedicht.

Wie schijnbaar altijd vrolijk is,
ook al gaat het voor geen meter,
kent echt niet minder ergernis,
maar verbergt het gewoon beter.